اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید جلد ۱
امتیاز دهید
امتیاز دهید
«اسرارالتوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید»، به قلم محمد بن منور مِیهَنی است و یکی از شاهکارهای نثر فارسی به شمار میرود و به لحاظ ارزش هنری و چیرهدستی نویسنده در اسلوب های(شیوه های) گوناگون بیان و شیوه داستانپردازی و انتخاب کلمات، در صدر میراث ادبی زبان فارسی قرار دارد. اثر حاضر، زندگینامه عارف بزرگ و انسان نمونه تاریخ فرهنگ ایران، ابو سعید بن ابی الخیر میهنی است که در تاریخ عرفای ایران والاترین جایگاه را داراست. این کتاب، تنها، زندگینامه ابو سعید نیست، بلکه یکی از برجستهترین منابع تاریخ تصوف ایران و یکی از مهمترین اسناد تاریخ اجتماعی این سرزمین در یکی از مهمترین ادوار تاریخ ایران نیز به شمار میرود. تاریخ تالیف کتاب، به نظر ژوکوفسکی، میان ۵۵۳ ق و ۵۵۹ ق و به عقیده استاد بهمنیار، میان ۵۸۰ ق و ۵۷۰ ق(ترجیحا ۵۷۴ ق) است.
کتاب، شامل یک مقدمه و سه باب است. بنیاد کتاب، مانند اغلب زندگینامههای مشایخ تصوف، بر روایات شفاهی یا کتبی رایج در میان اهل خانقاه و ارباب تصوف استوار شده است.
این کتاب، علاوه بر ارزشهای تاریخی و اجتماعی، بهعنوان یک سند برجسته تاریخ تصوف ایران و منبع درجه اول، در باب زندگینامه و اقوال بسیاری از مشایخ تصوف خراسان به شمار میرود. ارزش عرفانی کتاب، به حدی است که هیچکس نمیتواند، شکلگیری و پیدایش و تکامل عرفان خراسان را مورد مطالعه قرار دهد، بیآنکه به اطلاعات موجود در این کتاب بپردازد.
کتاب، شامل یک مقدمه و سه باب است. بنیاد کتاب، مانند اغلب زندگینامههای مشایخ تصوف، بر روایات شفاهی یا کتبی رایج در میان اهل خانقاه و ارباب تصوف استوار شده است.
این کتاب، علاوه بر ارزشهای تاریخی و اجتماعی، بهعنوان یک سند برجسته تاریخ تصوف ایران و منبع درجه اول، در باب زندگینامه و اقوال بسیاری از مشایخ تصوف خراسان به شمار میرود. ارزش عرفانی کتاب، به حدی است که هیچکس نمیتواند، شکلگیری و پیدایش و تکامل عرفان خراسان را مورد مطالعه قرار دهد، بیآنکه به اطلاعات موجود در این کتاب بپردازد.
دیدگاههای کتاب الکترونیکی اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید جلد ۱
این کتاب قابل دانلود نیست. جلد 2 دانلود شد، اما این یکی نشد.
ابو سعید در تصوف و عرفان ایرانی همان مقام را دارد که حافط در قلمرو شعر فارسی. هر دو تن در نقطه کمال و گلچین کننده مجموعه زیبایی ها و ارزش های قبل از خویشند. حافظ در پایان دوره درخشان تجربه های شعری بدین کار پرداخته و بوسعید نیز به نوعی دیگر در پایان دوره درخشان تصوف.
در واقع دیوان حافظ مجموعه ای است که در آن شش قرن تجربه عرفانی و هنری در برابر ذوق و ادراک ما قرار می گیرد و در باره بوسعید ، آن چه در طول چهار قرن نخستین تصوف و عرفان ایرانی که دوران زهد و عشق و ملامت هست ، در گفتار و رفتار بوسعید خلاصه و گلچین شده است.
وی از همان روزگار حیاتش همواره مورد تهاجم متعصبان مذهبی بوده و آوازه لا ابالیگری او پیچیده بوده ...
ابن حزم اندلسی در این باره گفته است:
« ... و هم شنیده ایم که به روزگار ما مردی است از صوفیان با کنیه ابوسعید ابوالخیر که... گاه جامه پشمینه در می پوشد و زمانی لباس حریر که برمردان حرام است، گاه در روز هزار رکعت نماز می گزارد و زمانی نه نماز واجب می گزارد و نه نماز مستحبی و این کفر محض است ، پناه بر خدا از این گمراهی !» با این همه هیچ قدیس دیگری را نمی شناسیم که مردمان تا این پایه شیفته او باشندکه مزارهایی به نام او از آذربایجان، در باکو گرفته تا خراسان امروز ، ساخته باشند. پرتو معنویت او تا بدان حد باشد که در طول قرون و اعصار ، رباعی های منسوب به او را به عنوان دعا و حرز برای رفع بیماری و شفا بر بیماران بخوانند و بدمند و چهره او به عنوان رمز اشراق و اشراف بر عالم غیب به گونه نشانه و رمزی در آمده باشد آن گونه که بوعلی رمز دانش و علوم رسمی است.